در اين مدتي كه من نبودم ممنون كه من و ناجي فاصله ها رو تنها نذاشتيد. جاي تك تك شما سبز، پابوس آقا امام رضا(ع) رفته بودم. براي همه تون دعا كردم و نايب الزياره تون بودم.

اي اميد بخش زندگي ما

اي صاحب ما و اي صاحب زمان ما

شما خود جامعه ي ما را مي بينيد. در جامعه اي زندگي ميكنيم كه نه حقت را مي دانند و نه قَدرت را...

در جامعه اي كه فقير آن از غني اش تمييز ندارد. و خوب آن بر بدش برتري ندارد.

جامعه اي كه صاحبانش مدعي چيزهايي هستند كه نيستند. زبان هايشان چيزهايي مي گويد كه دلشان نمي گويد و كلامشان عوام فريب است.

خود را نايبان شما مي دانند و قشر فكور جامعه كه از اهداف آنان باخبرند آرزو مي كنند كه اگر واقعاً اينان جانشينان شما هستند، شما هرگز نياييد و اگر عدالت شما شبيه عدالت موجود در جامعه است هرگز عدالت برپا نشود. 

منتظر شما هستند امٌا با زبان، ولي قلب آنان برايتان نمي تپد.                                                       امروز مي گويم كه اگر اينان ياران شما هستند كه ادعايشان به حق كذب محض است، شما هرگز نياييد.    در اين جامعه كسي شيوه ي زندگي شما را ندارد.                                                                        كسي مانند شما نمي نوشد و نمي خورد. و كسي مانند شما نمي پوشد.                                           

مفصل ترين غذاها و نوشيدني ها نه كمتر از حدٌ نياز، بلكه بيشتر ميل مي شود. و جامه اي به تن مي كنند كه به فرموده ي مولا علي(ع) فكر مي كنند كه جامه است ولي برهنه اند. آري... بالاخره به زماني رسيديم كه مولا وعده اش را ۱۴۰۰ سال پيش به انسان ها داده بود ولي كسي باور نمي كرد. اينان هستند همان كساني كه خون به دل نازنين شما كرده اند.

بر مركب هايي سوار مي شوند كه مبلغ پرداختي براي آن مي تواند زندگي عده اي را دگرگون سازد و در خانه هايي زندگي مي كنند كه خانه نيست بلكه قصر است و از لحاظ مال و اموال ذخيره شده چيزي از قارون كم ندارند و به نوعي قارون زمان خود شده اند.

نماز مي خوانند، اما نمي خوانند. روزه مي گيرند، اما نمي گيرند. و از شما مي گويند، اما نمي گويند.

و در آن مظلوم واقع مي شوند كساني كه شما را دوست دارند و همان ها قشر ضعيف جامعه هستند.

و اين بود همان جامعه ي آرماني اي كه براي آمدن شما مهيٌا ساخته ايم و ما همان آدميانيم كه ادٌعا مي كنيم اگر شما زودتر بياييد جز ياوري بيش براي شما نخواهيم بود.

                                                   با اين شيوه ي زندگاني  

                                           واي بـ‌ ـ‌ ـر هـ ـ ـمـ ـ‌ـ ـه ي مـ ـا بـ ـ ـاد.

منم تـنهـاتـريــن در ارض و افـــلاك                                         كه يـك ماه جبين دارد در اين خـاك

دوباره ديـده ام خــواب مـه خــويــش                                        اگــر چه بـوده ام انـدر ره خـويـــش

دوبــاره ديــــده و دل مي كـنــم بــــاز                                        كه باشـــم بــا مـه ديـريـنـم هــمــراز

از او پــرسـم كـه اكـنون در كجـايي                                         كـدامــيــن ســو و در كــوي كـــيانــي

نـدانـم كـي شـــود بـا تـو نــــشــيـــنـم                                        دوبـاره روي چــون  مـاهــت بــبـيـنـم 

همه پرسـند ز روي چـون تـو ماهــي                                       از آن روز ظـهـــور چـــون تو شاهـي

هــــمـه نــادان ز هنـگــام ظــهــورت                                        ز هــنـگــام ظــهـــور پـــر شــكـوهــت

مرا بي تــو دگــر حالي نـمانـده اســت                                        مــن آشــفــتــه را جــانـي نمانده است 

بـيــا كــز جـــان زدايــم آن هـــمـه درد                                       بــيـــا تــا مــن نـــمـانــم در ره ســــرد 

مـن ايـن مـاه و زمين بـي تــو نخواهم                                       تـــو هــسـتي ماه من، ماهي نخـواهم. 

                                                         *سـ‌‌ ـ ـحـ‌ ـ ـ‌ر*                                             

مولای من                                                                                                                            تو خود می دانی که دل من هوای کوی تو دارد.                                                                 امروز دوباره می نویسم. این بار نه از دل تنهای خویش، بلکه از شما می نویسم. می نوسم تا بیایی. بیایی تا جان یابم و جان یابم تا تنها تو را بینم. اما هر بار که به نام زیبایت می رسم دست و دلم می لرزد.

امروز دوباره در صبحی دل انگیز پیشانی بر خاک نهاده و برای آمدنت دعا کردم. باز هم به آسمان خیره شدم و آمدنت را از خدا خواستم. ماه عقب نشینی می کند، اما نمی داند که دیگر برای ماندن التماسش نمی کنم. دیگر نمی گویم که بمان فقط به تو می گویم که بیا ...

ماه گردون از روی زیبایت شرم دارد مولای من.                                                               

برای دیدن روی ماهت به کدامین سوی نظر بیفکنم مولای من.

 هر نسیمی که می وزد بوی تو را به مشام می رساند، اما نمی گوید که کجایی. حتما در همین نزدیکی. شاید در شهر کوچک ما، شاید در خیابان و بین مردم. و شاید هم در کوچه ی ما...                                                                                                                               اما... مهم این نیست که الآن کجایی،مهم این است که آنقدردوستت دارم که توهمه ی وجودم شده ای و همواره در قلبم جاودانی.

حال که به آسمان می نگرم دیگر نشانی از ماه نمی بینم. ماه حقیقی آسمان من تویی مولای من. در چهره ی ماه روی زیبایت را می بینم. هر چند که:

            (میان ماه من تا ماه گردون                       تفاوت از زمین تا آسمان است)

اما نمی دانم شب در تاریخ سیاه خود چه دارد که ماه و ستاره ها را به دامانش دوخته اند.

مولای من مرا ببخش.

اگر گاهی آماج روزگار مرا می لغزاند مرا ببخش.

آیا غـ ـیـ ـبـ ـت ادامه خواهد داشت؟

هزار و صد و هفده سال است که به دنبال ۳۱۳ یار بی ریا می گردی اما هنوز آنها را نیافته ای. مولای من مرا ببخش.                                                                                                      

مرا ببخش اگر گاهی مترسک باغچه ی وجودم ایمانم را پرواز می دهد. مـ ـ ـرا ببـ ـ ـخش.     

و بدان تا جان دارم برایت دعا می کنم:

                                 دعـ ـ ـا می کنم که هر چه زودتر بیـ ـ ـایـ ـی...

                                           دوستدار همیشگی شما:

                                                  *سـ ـ ـحـ ـ ـر*  

اي تو آغاز

تو انـجـام

تـــو بـــالا

تــو فـــرود

اي سراينده ي هستي سر هر سطر و سرود

بازگردان به سخن ديگر بار

آن شكوه ازلي، شادي و زيبايي را

داد و دانايي را

تو سخن را بده آن شوكت ديرين آمين

نيز دوشيزگي روز نخستين آمين...

دوش یک بـار دگـر بـا غـم تـنهایی خویـش

                                 عـزم یک بـار دگـر دیـدن رویـت کـردم

با همان جامه ی تن پوش سراپرده ی عشق

                                 عـزم دیـدار قـامـت مـشک بویـت کـردم

حال، من جـان و دل خـویش فدایـت کـردم

                                 همه ی بـال و پـر خویـش عـطایت کردم

کـرده ام نـذر اگـر روی چـو مـاهـت بـیـنم

                                 همه ی عـمر تـن خـویـش به راهت گیرم

شبی آرام و خرامان ز غم خویـش بکـاهـم

                                آن شبی نیست جزآن شب که براهت رهسپارم.

                          *سـ ـ ـحـ ـ ـر* 

مولاي من

امروز باري دگر عزم تو كردم. با گام هايي لرزان، ولي رونده...

لرزان از كمبود تقوا و رونده از شوق تو.

امروز دوباره قلم خسته ام از درد و رنج فراق مي نويسد.

دوباره تمام اعضايم و ذره ذره ي وجودم تو را فرا مي خوانند.

نمي دانم آيا امروز به ديدارت نائل مي شوم و يا باز به تو نمي رسم و آهنگ انتظار باري دگر در نيلبك كودك درونم نواخته خواهد شد.

مي دانم خواهش بي جا دارم، ولي مولاي من تو خود مي داني كه چقدر دوستت دارم و در آرزوي ديدارت مانده ام.

از بدو رسالت تا انـتـهـاي آن هـمـه مـشتـاق ديـدارت بـودند، و چـه تلـخ بود انـتـظـاري كـه بـر شانـه هـاي خسته شان حمل مي كردند.

اگر گاهي شما را فراموش مي كنم، به ياد داشته باشيد كه بر من نام انسان نهاده شده است. ولي بر خلاف اسمم دوست ندارم كه فراموشكار باشم.

پس همواره سعيم بر اين است كه آماج روزگار ياد شما را از خاطرم نبرد.

مولاي من اميدوارم كه پروردگار متعال آدينه ي آينده كه اولين جمعه ي سال جديد است ديدارتان را به مشتاقان ديدارتان و ياران وفادارتان عيدي دهد.

آرزوي سلامتي دائم شما را از درگاه ايزد منان خواستارم و شما را به او مي سپارم كه هر گاه به او روي آوريم خدا كافيست.

به اميد ديدار هر چه زودتر شما:

                                           *سـ ـ ـحـ ـ ـر*

دوش تـــا بــر يـــــار خـــويـــش تاخـــتــــــم

از بـــوي كويـــش خويش را مدهوش ساختم

تــــا دوردســـت هــــا ســـــفـــــر كــــــردم

بـــــر جــــــان خــــويــــش نـــــظـــــر كــردم 

من آن نيــــم كـــه بشـــرم توانــنــد خــواند 

بشــــــر را ديــــــوانگي نمـــــي شــــايــــد

من آن نيــــم كـــه بشـــرم توانــنــد خــواند 

بشــــــر را جــــــاودانگي نمـــــي شــــايــــد

مـــن آنــــــم كـــــه ديـــــــــوانــه ي يــــــــارم

هــــمانـــم كــه بــي جـ ـ ـان و غـــمــخــوارم

من آنــــــم كـــه جـــان نـــاچـيــز خواهـــم داد

ليــــك جـــانــان به هيــچ چــيــز نــخـواهـم داد

جــــانــــان مــــن اســـت به اذن دادار هــــــور

 كـــه هـــــر آن جــــان مــي دهــد بـــر مـــــور

جانـــان مـــن اســـت در زمـــيـــن و ســـمــــــا 

كـــــه هـــــر آن جـــــان مــي دهــــد بـــر مــــا

اي دوســـت قـــدر يـــــار ما نيــست اين چنين

بــــه فــــداي قـــدومــــش آســمــــان و زمــيــن

(سـ ـ ـحـ ـ ـر)

من آنـــــم كــــه ندانم چه گذشت بر يارم

دوست دارم كه بدانم راز چشم اشكبارم

هر گــــه كـــــه دري به روي من بگشودند

خلوتـگــه خـويــش را بــه رخـم بـنــمــودند

جـز چهــره ي يار در نظرم نـقـش نـبـسـت

بــا ديــدن او غـــم از دلـــم رخـــت ببـست

بـــــا تـــــورّق خــــاطـــــره هــــا در يــــادم

هـــــــر بـــــار بـــــه جـــان آمــده و دلــشادم

 مــــــرا در بــنـــــد يـــــــار بــــودن جــرم بود؟!

يــــا رب چـــه كــنــم بـــا دل غربت زده ام؟!

(سحر)

حواستون باشه... درس سختي در پيش روي ماست.

 اين شعري كه امروز واستون گذاشتم همين امروز خودم سرودم بخونيد بعد اگه خواستيد نظر بديد و بگيد كه اين شعر و در وصف كي گفتم:

ديربازي است كه از ناله به خود مي پيچم

غم ديدار يار دارم و بي او هيچم

ساعت ها دوره كرده اند ديدگانم را

اي دوست كجايي كه بري غم هايم را

در كوچه باغ هاي تنهايي كه دويدم

به هر كه رسيدم فقط تو را ديدم

اي دوست اندوه دوري ات دارم

جانان من كي مي آيي فقط تو را دارم

سوي چشمانم را غم ديدارت برد

بيداري ام را خواب چشمانت برد

در فراق تو ناله ها كردم

  آيا شنيدي كه چه ها كردم...؟؟؟

شب و روزم را گريستن بود همدم

باز آي تا ببيني لبخندم...

واحه اي در لحظه

به سراغ من اگر مي آييد                                               

پشت هيچستانم.

پشت هيچستان جايي است.

پشت هيچستان رگ هاي هوا، پر قاصدهايي است

كه خبر مي آرند، از گل واشده ي دورترين بوته ي خاك. 

روي شن ها هم، نقش هاي سم اسبان سواران ظريفي است كه صبح

به سر تپه ي معراج شقايق رفتند.

پشت هيچستان، چتر خواهش باز است:

تا نسيم عطشي در بن برگي بدود،

زنگ باران به صدا مي آيد.

آدم اينجا تنهاست

و در اين تنهايي، سايه ي ناروني تا ابديت جاري است.

به سراغ من اگر مي آييد،

نرم و آهسته بياييد،

مبادا كه ترك بردارد

چيني نازك تنهايي من. 

• براي لحظه اي، زندگي مي تواند آرام باشد، اما در سر تا سر حيات يك لحظه نمي تواند آرام باشد. هر لحظه را زندگي كن.
• خداوند نيايش ما را به سه گونه اجابت مي كند:۱. مي گويد آري و آنچه مي خواهي به تو مي دهد۲. مي گويد نه و نيكوتر از آن را به تو مي بخشد۳. به صبر مي خواندت و نيكو ترين را به تو اعطا مي كند. 

مهدي جان، بگذار كه در حسرت ديدار بميرم/ در حسرت ديدار تو بگذار بميرم/ دشوار بود مردن و روي تو نديدن/ بگذار به دلخواه تو دشوار بميرم/ بگذار شوم سايه ي ايوان بلندت/ سويت خزم و گوشه ي ديوار بميرم/ بگار كه چون ناله ي مرغان شباهنگ/ در حسرت و اندوه شب تار بميرم/ مي ميرم از اين درد كه جان دگرم نيست/ تا در ره عشق تو دگر بار بميرم

     يا مهدي، هجر تو ز درد و داغ دلگيرم كرد/ اندوه و غم زمان، زمينگيرم كرد/ گفتند كه جمعه مي رسد از كعبه/ اين رفتن جمعه جمعه ها پيرم كرد

    با تني رنجور، دلي شكسته، راهي طولاني را طي كرده، هنوز غبار راه از تنم نزدوده، رهسپار مسجد يار مي گردم تا با قلبي مالامال از اميد، خود را دخيل حضرتش بندم و از منبع احساس او بهره گيرم، آنگاه كه قلبم شكسته و منتظر مسافري آشنا هستم تا از راه بيايد    

      بچه كه بوديم، در كتاب فارسي اول ابتدايي نوشته بود: (آن مرد آمد)، (آن مرد در باران آمد...) اما مثل اينكه امروز تا آن مرد نيايد، باران ميل باريدن ندارد! براي فرج در ظهور آن مرد نازنين با چشمان لبريز از باران اشك دعا كنيم و ايشان را هر چه بيش تر بشناسيم    

  يا مهدي! باران هاي حيات بخش بهاري آمدنت را بشارت مي دهند. نسيم خاوران عطر عنبر آساي وجود ترا به ارمغان آورده. باد جان پرور بهاري از گلزار ها و دشت هاي پر لاله و باغ هاي پر گل و شكوفه گذشته و خبر آمدن روح انگيزت را به عاشقان مي دهد. تا تو بيايي اي ماه تابان، غم دل از اين سرمستان به نگاهي بستاني. ستارگان در آسمان، جشن آمدنت را بر پا نموده اند و زهره چنگ نواز آمده تا تو بيايي.

                                اي اختر هفت آسمان، عطر آمدنت بهتر از مشك ختن

 به نام آن خداي كه نام او راحت روح است و پيغام او مفتاح فتوح است و سلام او در وقت صباح مومنان را صبوح است و ذكر او مرهم دل مجروح است و مهر او بلانشينان را كشتي نوح است. اي كريمي كه بخشنده ي عطايي و اي حكيمي كه پوشنده ي خطايي و اي صمدي كه از ادراك خلق جدايي و اي احدي كه در ذات و صفات بي همتايي و اي خالقي كه بي راهنمايي و اي قادري كه خدايي را سزايي، جان ما را صفاي خود ده و ما را آن ده كه آن به و مگذار ما را به كه و مه. الهي، عبدالله عمر بكاست اما عذر نخواست. الهي، عذر ما بپذير، بر عيب هاي ما مگير. الهي، ترسانم از بدي خود، بيامرز مرا به خوبي خود. الهي در دل هاي ما جز تخم محبت خود مكار و بر تن و جان هاي ما جز الطاف و مرحمت خود منگار و بر كشته هاي ما جز باران رحمت خود مبار.